HACKEN IS VERBODEN
Er zijn wettelijke minimum eisen tav het nivo van bescherming van beheerde computersystemen. Al het meerwerk dat gedaan moet worden om hackers voor te zijn, gaat ten koste van de realisatie van leuke en interessante faciliteiten tbv onderwijs en onderzoek. De kosten van meerwerk zijn, tot een zeker nivo, verdedigbaar. Voor het overige moet vertrouwd worden op de effectiviteit van regels.
Het hackerproof maken van studenten machines zal nooit een eerste prioriteit van het Departement (mogen) worden.
Op zeker moment stond het Departement voor een keus: wel of
niet introduceren van NT systemen in de practicum omgeving.
Enerzijds bestond de uitdrukkelijke wens om het practicum in te
richten met gereedschap waar studenten ook thuis over beschikken.
Men hoopte daarmee studeerbaarheid en rendement te vergroten.
Na een inventarisatie onder studenten bleek NT de grootste
gemene deler te zijn.
Anderzijds zijn beheersbaarheid en betrouwbaarheid
voor een practicum omgeving van het grootste belang.
Ondanks de bekende risico's is gekozen voor introductie van NT in het practicum.
Tav security onderkennen we verschillende groepen gebruikers: derden, studenten, staf, gcs. Dit is een ordening van minder naar meer rechten.
Het primaire doel van de security policy van het Departement Informatica is om groepen met meer rechten te beschermen tegen groepen met minder rechten. Een secundair doel is het onderling, tegen elkaar, beschermen van leden binnen een bepaalde groep.
De rationale is dat de gekozen groepen cooperatief zijn.
Binnen een groep hebben de leden weinig belang
bij het verkrijgen van rechten van andere leden.
Bovendien zijn er hoge (sociale) kosten verbonden aan
de `ontdekking' van illegaal verkregen rechten
binnen de eigen groep.
Voor inbrekers is er binnen de groep eigenlijk nix te halen,
betrapte inbrekers worden door de groep uitgekotst.
Met 'dichttimmeren' kan je proberen altijd vooraan te lopen in de race van 'hackers' versus 'admins': nauwgezet volgen van de BUGTRAQ mailing lists en altijd laatste service-packs en patches installeren.
Aan de andere kant van het spectrum vind je de 'regels'. Door hacking eenvoudig te verbieden en het verbod dmv gepaste maatregelen bij overtreding te handhaven, kan je proberen te bereiken dat gebruikers het wel uit hun hoofd laten om in te breken bij anderen.
Het zal duidelijk zijn dat in een kosten/baten analyse de methode 'regels' in het algemeen gunstig afsteekt, tenminste als men bereid is ook de kosten tgv handhaving (af en toe inbrekende gebruikers de laan uit sturen) bereid is te dragen.
Daarnaast steunt security binnen de verschillende groepen (vooral staf en studenten) op de methode 'regels'. Systemen zijn meer dan afdoende (in de zin van de wet) dichtgetimmerd, maar zijn beslist niet waterdicht. Doelbewuste, doelgerichte pogingen om in te breken zullen op den duur een keer succesvol zijn.
De systemen zijn uitgerust met veel software;
software die exploiteerbare fouten kan bevatten.
Echter, bij de keuze wel of niet installeren,
spelen overwegingen tav exploiteerbare fouten zelden
(of nooit) een rol.
Als niet vertrouwd zou kunnen worden op de effectiviteit
van 'regels', zou de inrichting van systemen anders
(en beperkter) moeten zijn. Dat is niet wenselijk in
een academische omgeving.
Het zetten van hoge hekken tussen verschillende groepen
wordt (terecht) als hinderlijk ervaren: van buitenaf kan je
moeilijk bij je spullen, data communiceren tussen staf
en studenten kan maar op een paar manieren, samenwerken tussen
staf en studenten (in /projects) gaat maar moeizaam etc.
Verder dichttimmeren binnen de groepen zou (andere maar even)
vervelende consequesties hebben.
Het zal duidelijk zijn dat dit een dure operatie is.