Het collegebezoek is een middel om de onderlinge bewuste communicatie over onderwijsmethoden te stimuleren. Het is niet de opzet dat Alice een expliciet oordeel over Bobs werk formuleert.
Aantekeningen en bevindingen van iemand die jouw college bezoekt, blijven in principe onder jullie. Je werkleider komt op een andere manier aan informatie als hij jou wil beoordelen. Je kunt er wel zelf voor kiezen om de conclusies van Alice in jouw R&O gesprek in te brengen.
Daarmee is een collegebezoek dus totaal onvergelijkbaar met de plannen van Zijlstra (voorjaar 2011). Daar is het uitspreken van een oordeel juist wel van belang: de oordelen worden verzameld door de onderwijsinspectie, die de verslagen op elk moment tegen je kan gebruiken.
Het is een misverstand, te denken dat juist minder goed functionerende docenten een bezoek "nodig hebben" van een "betere" docent. De praktijk leert immers, dat het juist de bezoekende docent is die het meest aan een bezoek heeft.
Heeft dan alleen een slecht werkende docent baat bij het bezoeken van een collega? Nee, ervaringen uit Leeds geven aan, dat zowel beginnende als ervaren docenten veel baat hebben van zowel bezoeken als bezocht worden. Kwaliteits- of ervaringsverschil tussen Alice en Bob, zo dit al zou bestaan, heeft hierop geen invloed.
Een collega die jouw werkwijze observeert
en daar over komt praten...
dat kan wel eens onwennig en bedreigend overkomen.
Maar vergeet niet,
dat de tientallen studenten die jouw college bijwonen,
ook een mening over jouw werkwijze vormen en bespreken.
Alleen niet met jou.
Een collega die jou eens in de spiegel laat kijken
naar je eigen werk
is veel minder eng dan horen
wat de studenten tegen elkaar over jou zeggen.
In Leeds is gebleken, dat de bezoekende docent meestal veel positiever is over het college, dan de bezochte docent. De langste alinea in het hoofdstuk over de nabespreking gaat niet voor niets over het omgaan met positieve kritiek!